محمد الريشهري
120
حكمت نامهء پيامبر اعظم ص (فارسى)
گروه سوم ، احاديثى كه به ظاهر ، دلالت دارند كه عملِ ياد شده ، همه روزه نبوده و در تعداد روزها ، با يكديگر و نيز با احاديث گروه اوّل ، اختلاف دارند . « 1 » گروه اوّل و دوم ، با يكديگر ناهمسويى ندارند و به قرينه آنها معلوم مىشود كه در گروه سوم اگر همه آنها از نظر صدور ، بىاشكال باشند و تصحيفى در آنها راه نيافته باشد راويان ، مشاهدات خود را نقل كردهاند و اعتبار نيز آن را تقويت مىكند . بنا بر اين ، حاصل جمعبندى روايات اين فصل ، چنين است كه پس از نزول آيه تطهير ، پيامبر صلى اللّه عليه و آله براى هر چه روشنتر شدن مقصود از " اهل بيت " در آيه تطهير و نيز مراد از " اهل پيامبر صلى اللّه عليه و آله " در آيه : " وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلَوةِ ؛ و اهل خود را به نماز فرمان ده " ، همه روز ، هنگام نماز صبح بر درِ خانه على و فاطمه عليهماالسلام مىآمده و با سلام دادن و قرائت آيه تطهير ، آنها را به نماز ، دعوت مىكرده است . همچنين همه رواياتى كه در بيان اين رويداد ، عدد خاصّى را ذكر كردهاند ، ناظر به مشاهدات راوىاند و انحصارى از آنها به دست نمىآيد ؛ ليكن از برخى روايات ، « 2 » چنين پيداست كه اقدام پيامبر صلى اللّه عليه و آله پس از نزول آيه : " و اهل خود را به نماز فرمان ده " بوده است .
--> ( 1 ) . در بعضى روايات ، " چهل روز " آمده است ( ر . ك : الدرّ المنثور : ج 6 ص 606 ، المناقب ، خوارزمى : ص 60 ح 28 ، الأمالى ، صدوق : ص 429 ) . در بعضى ديگر ، " يك ماه " ذكر شده است ( ر . ك : اسد الغابة : ج 5 ص 381 ح 5390 ، مسند أبى داوود ، طيالسى : ص 274 ) . در پارهاى از آنها نيز " شش ماه " آمده است ( ر . ك : تفسير الطبرى : ج 12 ص 6 ، الدرّ المنثور : ج 6 ص 606 706 ، ينابيع المودّة : ج 2 ص 119 ، ذخائر العقبى : ص 24 ، العمدة : ص 45 ح 32 ) و در برخى ديگر " هفت ماه " آمده ( ر . ك : البداية و النهاية : ج 5 ص 321 ، تفسير الطبرى : ج 12 ص 6 ) و در بعضى ديگر ، " هشت ماه " آمده ( ر . ك : الدرّ المنثور : ج 6 ص 606 ، كفاية الطالب : ص 377 ) و در پارهاى " نه ماه " آمده است ( ر . ك : المناقب ، خوارزمى : ص 60 ح 29 ، مشكل الآثار : ج 1 ص 337 ، العمدة : ص 41 ح 27 ، ذخائر العقبى : ص 25 ، كفاية الطالب : ص 376 ) . عددهاى ديگرى نيز ذكر شده است . ( 2 ) . ر . ك : شواهد التنزيل : ج 2 ص 46 ح 667 و ص 47 ح 668 ، الأمالى ، صدوق : ص 625 و 626 ، تأويل الآيات الظاهرة : ص 322 .